Ang Troso

Ang Troso

27 June 2007

Ako ay isang troso, mula sa kaitaasan ng bundok ng Sierra Madre at Cordillera, ako ay naglalakbay sa kahabaan ng Ilog Cagayan pababa hangang madaanan ko ang mga iba’t ibang probinsya ng Isabela, Apayao, Cagayan, at iba pang pareing binabagtas at binabaybay ng pinakamahabang ilog sa Pilipinas. Ang aking paglalakbay ay kakitaan ng magkakaibang bilis at bagal ng pag-usad dulot narin ng ibat ibang bilis ng agos na syang tumatangay sa akin pababa sa bukana ng ilog. Gusto ko mang madaliin ang paglakbay, hindi ko magawa sapagkat ang bilis ng aking pag usad ay nakaayon sa bilis ng tubig na syang kumakandong sa akin. May mga pagkakataon pa na ako ay nahihinto ng matagal dahil sa mga balakid na kahoy, dumi at maliliit na isla na syang humaharang sa pagagos ng tubig na tumatangay sa akin. Marubdob ang aking hangarin na makita ang karagatan.

Ganun paman, marami rin akong masasayang karanasan sa aking paglakbay. Una na rito ang kagandahan ng ibat ibang lugar na aking nadaanan. Ang malilinis na tubig na aking nilalanguyan, ang mga kakahuyan at halamanan na syang makikita sa panpang ng ilog. Ang mga ibon, isda at ibat ibang uri ng hayop na may ibat ibang kulay na syang dumadapo sa aking katawan ay nakakaaliw kasama. Ang ibat ibang lugar ay may mga ibat ibang uri ng tao, ibat ibang salita at pag uugali ang taglay. Ngunit isa lang ang aking inaasam sa paglalakbay na ito, ang makita ang aking patutunguhan. Hanggang saan ba ako tatangayin ng katubigan na syang bumabalot sa akin? Kailan ako tuluyang papasukin ng tubig at kung magkakaganon ay tuluyan na akong malunod? Magpapatanagy na lamang ba ako sa tubig, o may isang karpinterong matapang upang iahon ako sa aking pagkakatangay sa kalawakan at kahabaan ng paglalakbay? Kailan ko maaabot ang dagat na ang mga pintua’y nakaabang sa akin?
Ang aking paglalakbay ay isang paglalakbay sa pagtuklas ng karunungan. Ako ay isang pilosopo na kung saan ang pagtuklas ng karunugang ay nakaugat na sa aking kaibuturan. Ang pagtuklas nga karunungan ay bahagi na ng aking buhay. At ang pagtuklas ng karunungang ito’y syang dahilan ng aking paglalakbay at pagkatangay ng agos – ang agos ng buhay. Ayokong magpaagos, ayokong magpatangay ngunit malakas ang pwersa ng kalikasan na humuhubog sa akin. Ang kalikasan, na mula ng isilang ang aking kanunununuan ay nandyan na. Ako ba ay walang hanggang magpapatangay? Sa aking pagkakatangay ba ako ay hahantong sa dagat – ang dagat ng karunugan, maalat, makahulugan, malaman at nagbibigay lasa.

Ang aking buhay ba ay hanggang tangay na lamang? O ang buhay ay hahantong lamang sa kawalang hanggan. Ang buhay na ito ay dagat ng magpakailanman. May asin ba ito? May kahulugan ba ito? Sabi nga ni Sokratis, “An unexamined life is not worth living.” Oo aminado ako, na ako ay nagninilay, nagiisip. Kung ilang ginto’t bronse na ang nasabit sa aking leeg, kung ilang kamay na ang pumalakpak sa akin. Ngunit ako ay natatangay parin ng agos. Ako ay nagninilay parin. At ang pagninilay na ito ang syang nagbibigay ng misteryo sa akin.

Ang mga ginto, ang mga pilak aanhin ko? Ang mga kamay, gasgas, kalyo, alikabok, libag at pawis ang nilalaman. At ang aking kamay ay isa lamang hangin. Ang mga kamay na iyon ay nagiilusyon na nakahawak sa matatag na pundasyong ginto, ngunit sa katotohanan pala ay isang hangin. Napakaraming kamay ang ilusyunado sa buhay. Akala nila sila ay nakasandal sa isang batong matibay ang pundasyon, ang gintong kaibuturan. Subalit hindi nila alam na ang mga kamay na iyon ay kasama kong naglalakbay sa kahabaan ng ilog patungo sa dagat ng magpakailanman.

Ako na isang troso, ako na naitatangay sa agos ng buhay, umaasang masilayan ang dagat ng kawalang hanggang karunungan.